Bundan iki ay öncesine kadar çalışıyordum...Hem de ne çalışma ...!!!
Uzun seneler süren ve tüm hayatımı sınırlandıran oldukça yoğun bir çalışma hayatım vardı...Sekiz sene aynı meslekde,aynı kurumda ve aynı lokasyonda bıkmadan usanmadan süren bir çalışma...Ve ilginç olan da ilk işimde bu kadar uzun bir sebat...Bu süreçden son zamanlarda o kadar fazla sıkılmışım ki kendimi iş yerine götürmek için bir sürü yalan uydurup kendi kendimi kandırır olacak kadar...
Bu maraton ta ki iki ay öncesinde, işden ayrılmaya karar verip, kendime ve hayatıma zaman ayırmaya ve en önemlisi sevdiğim işi yapmaya karar verene kadar sürdü ....
Şu an ise ,gündüz dışarda olmanın hatta havayı soluyabilmenin keyfini yaşıyor oldum...Gün ışığını sadece yaz aylarında ve hafta sonu görebilmek ne kadar da tuhafmış...Acı bir kayıpmış....
İş hayatında;
bir de zaman ile yarış halinde olma durumu var...Sabah kalkıp işe gidene kadar saniyeler hesaplanır ,önce giyim için ayırılacak vakit salisesine kadar ayrı tutulur ,sonra araba ile trafikde kalınıcak dakikalar hesaplanır ve yola çıkılır ..İşe varmanın huzuru olmaz çünkü zaten trafik stresi iş stresinden önce bedeni yormaya günün ilk saatlerinde başlamıştır...Özetle akşam işden çıkar çıkmaz aynı trafik eve geliş, yemek ,tv, zaman bulabilirsen sadece haftasonları yapılan sosyalleşme çabaları...
Cidden hayat kısa ...Zaman bana hiç ama hiç yetmiyorken şu an kendimi şanslı hissediyorum...Artık herşeye zamanım var...Proje hazırlamaya,sevdiğim işi yapmak için çaba sarfetmeye,alt yapı hazırlamaya...
Çok şey yapma hastalığı var bende.
Her şeyi yapma hastalığı.
Üretmek ve düşünmek için boş zamanlara çok ihtiyacım var.İşte şimdi özgürüm sanırım...
Sevgiler.

6 yorum:
Ne sansli bir insansin :) Keske bende böyle bir adimi atabilsem diye düsünüyorum bazen.. Is hayati ne kadar cok yoruyor ve yipratiyor ve ne cok seyle aliyor bizden.. Dedigin gibi gün isigini bile göremiyoruz bazen..
http://www.bouquet-defleurs.blogspot.com/
Bouquet de Fleurs:Teşekkür ederim canım...Herşey gönlünce olsun demekden başka birşey gelmiyor aklıma...Sevgiler.
Sen yeter ki mutlu ol, en onemlisi bu degil mi? Cok sevindim senin adina. Ozgurlugun tadini cikar, hayat gercekten cok kisa...
Hicbirseye gec kalmayalim :)
Sevglerimle
Küçük şeyler:Evet tabi,herkes mutlu olsun...Sevgiler.Teşekkür ederimmmm...
Harikasin !! Ha-ri-ka !! Ureterek cogal ve daha cok mutlu ol insallah ;)
Ne güzel bir yazı.. Bu aralar ölümüne çalışan bir insan olarak şimdiden özgür olacağım bir gün var mı diye beklemedeyim açıkçası.. Darısı tüm bekleyenlerin başına olsun, sana da çok geçmişler olsun, artık mutluluklar olsun canım :)
Yorum Gönder